﴿ وَإِذَآ أَذَقْنَا ٱلنَّاسَ رَحْمَةًۭ مِّنۢ بَعْدِ ضَرَّآءَ مَسَّتْهُمْ إِذَا لَهُم مَّكْرٌۭ فِىٓ ءَايَاتِنَا ۚ قُلِ ٱللَّهُ أَسْرَعُ مَكْرًا ۚ إِنَّ رُسُلَنَا يَكْتُبُونَ مَا تَمْكُرُونَ ﴾

“And [thus it is:] whenever We let [such] people taste [some of Our] grace after hardship has visited them-lo! they forthwith turn to devising false arguments against Our messages. Say: "God is swifter [than you] in His deep devising!" Behold, Our [heavenly] messengers are recording all that you may devise!”

[ وَإِذَا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً مِنْ بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُمْ ] وه‌ كاتێك كه‌ خه‌ڵكی تووشی ڕه‌حمه‌تێك بكه‌ین به‌هۆی باران بارین و ڕزق و ڕۆزی فراوانی له‌ دوای ئه‌وه‌ی كه‌ پێشتر ژیانیان ته‌سك بوو وه‌ وشكه‌ ساڵی و بێ بارانی بووه‌ [ إِذَا لَهُمْ مَكْرٌ فِي آيَاتِنَا ] ئه‌وان فێڵ و گاڵته‌ ئه‌كه‌ن به‌ ئایه‌ته‌كانی خوای گه‌وره‌دا [ قُلِ اللَّهُ أَسْرَعُ مَكْرًا ] ئه‌ی محمد - صلی الله علیه وسلم - پێیان بڵێ: فێڵ و مه‌كر مه‌كه‌ن چونكه‌ له‌به‌رامبه‌ر مه‌كری ئه‌واندا مه‌كری خوای گه‌وره‌ له‌وان خێراتره‌و سزای خوای گه‌وره‌ش خێراتره‌ [ إِنَّ رُسُلَنَا يَكْتُبُونَ مَا تَمْكُرُونَ (٢١) ] وه‌ مه‌لائیكه‌ته‌ نێردراوه‌كانی ئێمه‌ مه‌كرو پیلان و نه‌خشه‌و فێڵی ئێوه‌ هه‌مووی ئه‌نووسن و هیچی لای ئه‌وان شاراوه‌ نیه‌.