﴿ ٱرْجِعُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَبِيكُمْ فَقُولُوا۟ يَٰٓأَبَانَآ إِنَّ ٱبْنَكَ سَرَقَ وَمَا شَهِدْنَآ إِلَّا بِمَا عَلِمْنَا وَمَا كُنَّا لِلْغَيْبِ حَٰفِظِينَ ﴾

“[And as for you others,] return to your father and say: `O our father! Behold, thy son has stolen-but we [can] bear witness to no more than what has become known to us; and [although we gave you our pledge,] we could not guard against something that [lay hidden in the future and, hence,] was beyond the reach of our perception.”

[ ارْجِعُوا إِلَى أَبِيكُمْ فَقُولُوا يَا أَبَانَا إِنَّ ابْنَكَ سَرَقَ ] ئێوه‌ش بگه‌ڕێنه‌وه‌ بۆ لای باوكتان بڵێن: ئه‌ی باوكه‌ ئه‌م كوڕه‌ی تۆ دزی كردووه‌ [ وَمَا شَهِدْنَا إِلَّا بِمَا عَلِمْنَا ] وه‌ به‌چاوی خۆمان نه‌مان بینیوه‌ دزی بكات ته‌نها كاتێك زانیمان كه‌ صاعه‌كه‌یان له‌ناو باره‌كه‌یدا ده‌ركرد [ وَمَا كُنَّا لِلْغَيْبِ حَافِظِينَ (٨١) ] وه‌ ئێمه‌یش شتێك كه‌ غه‌یب و نادیار بێت ئاگاداری نین تا بۆمان ده‌ركه‌وێ، واته‌: كاتێك كه‌ ئه‌م دزی كردبێت مه‌گه‌ر ئێمه‌ خه‌وتبێتین ئاگامان لێ نه‌بووه‌.