﴿ وَءَاتِ ذَا ٱلْقُرْبَىٰ حَقَّهُۥ وَٱلْمِسْكِينَ وَٱبْنَ ٱلسَّبِيلِ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيرًا ﴾

“And give his due to the near of kin, as well as to the needy and the wayfarer, but do not squander [thy substance] senselessly.”

{مافی هه‌ژاران و ڕێبواران} [ وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ وَالْمِسْكِينَ ] وه‌ ئه‌وانه‌ی كه‌ خزمی نزیكتن یان مسكینن ئه‌وه‌ی كه‌ هه‌یه‌تی به‌ڵام به‌شی ناكات پێیان ببه‌خشه‌ [ وَابْنَ السَّبِيلِ ] وه‌ ئه‌وه‌ی ڕێبواره‌و له‌ شاری خۆی دوور كه‌وتۆته‌وه‌و پاره‌ى لێبڕاوه‌ [ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيرًا (٢٦) ] به‌ڵام زیادڕه‌وی و ئیسراف مه‌كه‌.