﴿ أَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ لِدُلُوكِ ٱلشَّمْسِ إِلَىٰ غَسَقِ ٱلَّيْلِ وَقُرْءَانَ ٱلْفَجْرِ ۖ إِنَّ قُرْءَانَ ٱلْفَجْرِ كَانَ مَشْهُودًۭا ﴾

“BE CONSTANT in [thy] prayer from the time when the sun has passed its zenith till the darkness of night, and [be ever mindful of its] recitation at dawn: for, behold, the recitation [of prayer] at dawn is indeed witnessed [by all that is holy].”

{فەرمانكردن بە نوێژ كردن} [ أَقِمِ الصَّلَاةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ إِلَى غَسَقِ اللَّيْلِ ] نوێژه‌كانت بكه‌ كاتێك كه‌ خۆر لار ئه‌بێته‌وه‌ له‌ ناوه‌ڕاستی ئاسمان تا تاریكی شه‌و كۆ ئه‌بێته‌وه‌، كه‌ نوێژی نیوه‌ڕۆو عه‌سرو مه‌غریب و عیشا ده‌گرێته‌وه‌ [ وَقُرْآنَ الْفَجْرِ ] وه‌ نوێژی به‌یانیش بكه‌ [ إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُودًا (٧٨) ] به‌ڕاستی مه‌لائیكه‌ته‌كان ئاماده‌ی نوێژی به‌یانی ئه‌بن، بۆیه‌ پێی وتراوه‌: قورئان له‌به‌ر ئه‌وه‌ی له‌ نوێژی به‌یانیدا قورئانی زۆری تیادا ئه‌خوێندرێ و سوننه‌ته‌ قورئانی زۆری تیادا بخوێندرێ.