﴿ وَمَا مَنَعَ ٱلنَّاسَ أَن يُؤْمِنُوٓا۟ إِذْ جَآءَهُمُ ٱلْهُدَىٰ وَيَسْتَغْفِرُوا۟ رَبَّهُمْ إِلَّآ أَن تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ ٱلْأَوَّلِينَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ ٱلْعَذَابُ قُبُلًۭا ﴾

“for, what is there to keep people from attaining to faith now that guidance has come unto them, and from asking their Sustainer to forgive them their sins - unless it be [their wish] that the fate of the [sinful] people of ancient times should befall them [as well], or that the [ultimate] suffering should befall them in the hereafter?”

[ وَمَا مَنَعَ النَّاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا إِذْ جَاءَهُمُ الْهُدَى وَيَسْتَغْفِرُوا رَبَّهُمْ ] چی ڕێگری له‌ خه‌ڵكی ئه‌كات كاتێك كه‌ هیدایه‌تیان بۆ هات ئیمان بێنن بۆ ئیمان ناهێنن وه‌ داوای لێخۆشبوون له‌ په‌روه‌ردگاریان ناكه‌ن [ إِلَّا أَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْأَوَّلِينَ ] ته‌نها ئه‌وه‌ نه‌بێ كه‌ داب و نه‌ریتی ئوممه‌تانی پێشتریان بۆ بێت كه‌ خوای گه‌وره‌ چۆن سزاى داون و له‌ناوی بردوون [ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ قُبُلًا (٥٥) ] یاخود له‌ پێشیانه‌وه‌ سزایان بۆ بێت وه‌ به‌ چاوی خۆیان بیبینن، واته‌: ئیمان ناهێنن تا ئه‌و كاته‌ی كه‌ خوای گه‌وره‌ سزایان ئه‌دات، وه‌ ئوممه‌تانی پێشتریش هه‌روا بوونه‌ .