﴿ وَإِن كَانَ ذُو عُسْرَةٍۢ فَنَظِرَةٌ إِلَىٰ مَيْسَرَةٍۢ ۚ وَأَن تَصَدَّقُوا۟ خَيْرٌۭ لَّكُمْ ۖ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ ﴾

“If, however, [the debtor] is in straitened circumstances, [grant him] a delay until a time of ease; and it would be for your own good -if you but knew it -to remit [the debt entirely] by way of charity.”

[ وَإِنْ كَانَ ذُو عُسْرَةٍ ] وه‌ ئه‌گه‌ر هاتوو ئه‌و كه‌سه‌ی كه‌ قه‌رزی كردووه‌ پاره‌ی نه‌بوو بیداته‌وه‌ [ فَنَظِرَةٌ إِلَى مَيْسَرَةٍ ] ئه‌وا ئێوه‌ چاوه‌ڕێی بكه‌ن و مۆڵه‌تی بده‌ن و زیاده‌ی مه‌خه‌نه‌ سه‌ر و ڕیبای لێ مه‌سه‌نن تا كاتێك كه‌ خوای گه‌وره‌ بۆی ئاسان ئه‌كات [ وَأَنْ تَصَدَّقُوا خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ (٢٨٠) ] وه‌ ئه‌گه‌ر ئه‌و كه‌سه‌ی كه‌ قه‌رزتان پێی داوه‌ هه‌ر لێی خۆش بوون له‌به‌ر خوای گه‌وره‌ وه‌ قه‌رزه‌كه‌ی له‌سه‌ر لاده‌ن ئه‌وه‌ بۆ ئێوه‌ باشتره‌ بۆ قیامه‌تتان، وه‌ خوای گه‌وره‌ ئه‌جرو پاداشتی زۆرتان ده‌داته‌وه‌ ئه‌گه‌ر بزانن، وه‌ ده‌تانخاته‌ ژێر سێبه‌ری عه‌رشی خۆیه‌وه‌، وه‌دواتریش ده‌تانخاته‌ به‌هه‌شته‌وه.