﴿ فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًۭا مِّن قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِىٓ أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ ٱلَّتِىٓ أَنْعَمْتَ عَلَىَّ وَعَلَىٰ وَٰلِدَىَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَٰلِحًۭا تَرْضَىٰهُ وَأَدْخِلْنِى بِرَحْمَتِكَ فِى عِبَادِكَ ٱلصَّٰلِحِينَ ﴾

“Thereupon [Solomon] smiled joyously at her words, and said: “O my Sustainer! Inspire me so that I may forever be grateful for those blessings of Thine with which Thou hast graced me and my parents, and that I may do what is right [in a manner] that will please Thee; and include me, by Thy grace, among Thy righteous servants!””

[ فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِنْ قَوْلِهَا ] وه‌ سوله‌یمان - صلی الله علیه وسلم - زه‌رده‌خه‌نه‌ گرتی و پێكه‌نی له‌ قسه‌ی ئه‌م مێرووله‌یه‌ له‌به‌ر ئه‌وه‌ی لێی تێگه‌یشت [ وَقَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلَى وَالِدَيَّ ] وه‌ فه‌رمووی: ئه‌ی په‌روه‌ردگار ئیلهامم پێ ببه‌خشه‌ تا بتوانم شوكرانه‌بژێری تۆ بكه‌م له‌سه‌ر ئه‌م نیعمه‌ته‌و سه‌رجه‌م نیعمه‌ته‌كانی تر كه‌ به‌ من و دایك و باوكمت به‌خشیوه‌ [ وَأَنْ أَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضَاهُ ] وه‌ تا كرده‌وه‌ی چاك بكه‌م و تۆ لێم ڕازی بیت [ وَأَدْخِلْنِي بِرَحْمَتِكَ فِي عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ (١٩) ] وه‌ به‌ڕه‌حمه‌تی خۆت بمخه‌ره‌ ناو كۆی به‌نده‌ چاكه‌كانت و له‌گه‌ڵ ئه‌واندا حه‌شرم بكه‌ و له‌گه‌ڵ ئه‌وان بمخه‌ره‌ به‌هه‌شته‌وه‌.