﴿ وَوَصَّيْنَا ٱلْإِنسَٰنَ بِوَٰلِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُۥ وَهْنًا عَلَىٰ وَهْنٍۢ وَفِصَٰلُهُۥ فِى عَامَيْنِ أَنِ ٱشْكُرْ لِى وَلِوَٰلِدَيْكَ إِلَىَّ ٱلْمَصِيرُ ﴾

““And [God says:] ‘We have enjoined upon man goodness towards his parents: his mother bore him by bearing strain upon strain, and his utter dependence on her lasted two years: [hence, O man,] be grateful towards Me and towards thy parents, [and remember that] with Me is all journeys’ end.”

[ وَوَصَّيْنَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ ] وه‌ ئێمه‌ ئامۆژگاری مرۆڤمان كردووه‌ كه‌ چاكه‌كار بن له‌گه‌ڵ دایك و باوكیاندا [ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْنًا عَلَى وَهْنٍ ] ئه‌و دایكه‌ ئه‌و منداڵه‌ له‌ناو سكیدا هه‌ڵئه‌گرێ لاوازی له‌سه‌ر لاوازی تا منداڵه‌كه‌ گه‌وره‌تر بێ دایكه‌كه‌ زیاتر لاواز ئه‌بێ [ وَفِصَالُهُ فِي عَامَيْنِ ] وه‌ دوو ساڵیش شیری پێ ده‌دات و دوای دوو ساڵ له‌ شیر ئه‌یبڕیته‌وه‌ [ أَنِ اشْكُرْ لِي وَلِوَالِدَيْكَ ] سوپاسی من بكه‌ وه‌ سوپاسی دایك و باوكیشت بكه‌ [ إِلَيَّ الْمَصِيرُ (١٤) ] وه‌ سه‌ره‌نجام و گه‌ڕانه‌وه‌یشتان هه‌ر بۆ لای منه‌.