﴿ يَٰبُنَىَّ إِنَّهَآ إِن تَكُ مِثْقَالَ حَبَّةٍۢ مِّنْ خَرْدَلٍۢ فَتَكُن فِى صَخْرَةٍ أَوْ فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ أَوْ فِى ٱلْأَرْضِ يَأْتِ بِهَا ٱللَّهُ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَطِيفٌ خَبِيرٌۭ ﴾

““O my dear son,” [continued Luqman,] “verily, if there be but the weight of a mustard-seed, and though it be [hidden] in a rock, or in the skies, or in the earth, God will bring it to light: for, behold, God is unfathomable [in His wisdom], all-aware”

[ يَا بُنَيَّ إِنَّهَا إِنْ تَكُ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ ] ئه‌ی كوڕی خۆم ئه‌گه‌ر بێتوو تاوانێك بكه‌ی به‌ كێش و ئه‌ندازه‌ی گه‌ردێكی بچووك له‌ تۆوی دانه‌وێڵه‌ ئه‌وه‌نده‌ بچووك بێ كه‌ هه‌ر كێشی نیه‌ [ فَتَكُنْ فِي صَخْرَةٍ ] ئه‌گه‌ر له‌ناو تاوێرێكیشدا بیكه‌یت، واته‌ له‌ شوێنێكی تاریك و پارێزراویش ئه‌و تاوانه‌ بكه‌ی [ أَوْ فِي السَّمَاوَاتِ ] یان له‌ ئاسمانه‌ فراوانه‌كاندا بێت [ أَوْ فِي الْأَرْضِ ] یاخود له‌ تاریكی زه‌ویدا بێت [ يَأْتِ بِهَا اللَّهُ ] ئه‌وا خوای گه‌وره‌ له‌ ڕۆژی قیامه‌تدا ئه‌یهێنێت و لێپرسینه‌وه‌ له‌گه‌ڵ خاوه‌نه‌كه‌یدا ئه‌كات، چونكه‌ هیچ شتێك له‌ خواى گه‌وره‌ ناشاردرێته‌وه‌ [ إِنَّ اللَّهَ لَطِيفٌ خَبِيرٌ (١٦) ] به‌ دڵنیایى هیچ شتێك له‌ خوای گه‌وره‌ ناشاردرێته‌وه‌و خوای گه‌وره‌ زانیاریه‌كی زۆر وردی هه‌یه‌.