﴿ قُلْ إِن ضَلَلْتُ فَإِنَّمَآ أَضِلُّ عَلَىٰ نَفْسِى ۖ وَإِنِ ٱهْتَدَيْتُ فَبِمَا يُوحِىٓ إِلَىَّ رَبِّىٓ ۚ إِنَّهُۥ سَمِيعٌۭ قَرِيبٌۭ ﴾

“Say: “Were I to go astray, I would but go astray [due to my own self, and] to the hurt of myself; but if I am on the right path, it is but by virtue of what my Sustainer reveals unto me: for, verily, He is all-hearing, ever-near!””

[ قُلْ إِنْ ضَلَلْتُ ] ئه‌ی محمد - صلی الله علیه وسلم - دیسان پێیان بفه‌رموو: ئه‌گه‌ر من له‌ ڕێگای ڕاست لامدابێت [ فَإِنَّمَا أَضِلُّ عَلَى نَفْسِي ] ئه‌وه‌ تاوانه‌كه‌ی ته‌نها بۆ خۆمه‌ [ وَإِنِ اهْتَدَيْتُ ] وه‌ ئه‌گه‌ر له‌سه‌ر ڕێگای هیدایه‌تیش بم [ فَبِمَا يُوحِي إِلَيَّ رَبِّي ] ئه‌وه‌ به‌هۆی ئه‌و وه‌حیه‌وه‌یه‌ كه‌ خوای گه‌وره‌ بۆمی ئه‌نێرێ [ إِنَّهُ سَمِيعٌ قَرِيبٌ (٥٠) ] وه‌ به‌ دڵنیایى خوای گه‌وره‌ زۆر بیسه‌ره‌ وه‌ زۆر لێمان نزیكه‌ به‌ بیستن و بینین و زانیاری و تواناو ده‌سه‌ڵاتی.