﴿ وَمَا يَسْتَوِى ٱلْبَحْرَانِ هَٰذَا عَذْبٌۭ فُرَاتٌۭ سَآئِغٌۭ شَرَابُهُۥ وَهَٰذَا مِلْحٌ أُجَاجٌۭ ۖ وَمِن كُلٍّۢ تَأْكُلُونَ لَحْمًۭا طَرِيًّۭا وَتَسْتَخْرِجُونَ حِلْيَةًۭ تَلْبَسُونَهَا ۖ وَتَرَى ٱلْفُلْكَ فِيهِ مَوَاخِرَ لِتَبْتَغُوا۟ مِن فَضْلِهِۦ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ﴾

“[Easy is it for Him to create likeness and variety:] thus, the two great bodies of water [on earth] are not alike the one sweet, thirst-allaying, pleasant to drink, and the other salty and bitter: and yet, from either of them do you eat fresh meat, and [from either] you take gems which you may wear; and on either thou canst see ships ploughing through the waves, so that you might [be able to] go forth in quest of some of His bounty, and thus have cause to be grateful.”

[ وَمَا يَسْتَوِي الْبَحْرَانِ ] وه‌ ئه‌م دوو ده‌ریایه‌ یه‌كسان نین [ هَذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ ] ئه‌مه‌یان ئاوێكی سازگاری هه‌یه‌ كه‌ ئه‌و رووبارانه‌ن كه‌ ئاوه‌كه‌یان ده‌ڕوات [ سَائِغٌ شَرَابُهُ ] كه‌ به‌ ئاسانی ئاوه‌كه‌ى ده‌خورێته‌وه‌ [ وَهَذَا مِلْحٌ أُجَاجٌ ] وه‌ئه‌مه‌شیان له‌ سوێریدا تاڵه‌ كه‌ ده‌ریا وه‌ستاوه‌كانه‌ [ وَمِنْ كُلٍّ تَأْكُلُونَ لَحْمًا طَرِيًّا ] وه‌ له‌ هه‌ردوو ده‌ریاكه‌دا گۆشتێكی ته‌ڕو تازه‌ ئه‌خۆن له‌و ماسیانه‌ی كه‌ له‌ناویاندان [ وَتَسْتَخْرِجُونَ حِلْيَةً تَلْبَسُونَهَا ] وه‌ خشڵیش له‌ناو ئه‌و ده‌ریایه‌ ده‌رئه‌كه‌ن وه‌ له‌ ده‌ست وملی ئه‌كه‌ن وه‌كو بازن و ملوانكه‌ [ وَتَرَى الْفُلْكَ فِيهِ مَوَاخِرَ ] وه‌ ئه‌بینی كه‌ كه‌شتیه‌كان ئه‌و ئاوه‌ ده‌بڕن به‌ هۆى باوه‌ [ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ ] تا به‌دوای فه‌زڵی خوای گه‌وره‌دا بگه‌ڕێن بۆ بازرگانی و به‌ناو ده‌ریادا ئه‌ڕۆن له‌ شارێكه‌وه‌ بۆ شارێكى تر [ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ (١٢) ] وه‌ به‌ڵكو ئێوه‌ شوكرانه‌بژێری خوای گه‌وره‌ بكه‌ن له‌سه‌ر ئه‌و نازو نیعمه‌ته‌ زۆرانه‌ی كه‌ پێى به‌خشیوون .