﴿ أَفَمَن يَتَّقِى بِوَجْهِهِۦ سُوٓءَ ٱلْعَذَابِ يَوْمَ ٱلْقِيَٰمَةِ ۚ وَقِيلَ لِلظَّٰلِمِينَ ذُوقُوا۟ مَا كُنتُمْ تَكْسِبُونَ ﴾

“Could, then, one who shall have nothing but is [bare] face to protect him from the awful suffering [that will befall him] on Resurrection Day [be likened to the God-conscious]? [On that Day,] the evildoers will be told: “Taste [now] what you have earned [in life]!””

[ أَفَمَنْ يَتَّقِي بِوَجْهِهِ سُوءَ الْعَذَابِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ] ئایا كه‌سێك كه‌ له‌ سزای ڕۆژی قیامه‌ت خۆی ده‌پارێزێت به‌ باوه‌ڕو كرده‌وه‌ى چاك و خۆپاراستن له‌ تاوان، وه‌كو كه‌سێك وایه‌ كه‌ خۆی ناپارێزێ و تاوان و خراپه‌كارى ده‌كات؟ بێگومان یه‌كسان نین [ وَقِيلَ لِلظَّالِمِينَ ذُوقُوا مَا كُنْتُمْ تَكْسِبُونَ (٢٤) ] وه‌ ئه‌و سته‌مكارانه‌ى كه‌ خۆیان له‌ سزای خوای گه‌وره‌ نه‌پاراستووه‌ به‌ ئیمان هێنان و به‌ كرده‌وه‌ی چاك پێیان ئه‌ووترێ: ئه‌وه‌ی كه‌ له‌ دونیادا به‌ ده‌ستان هێنابوو له‌ كرده‌وه‌ی خراپ ئێستا سزاكه‌ی بچێژن.