﴿ ۞ وَإِذَا مَسَّ ٱلْإِنسَٰنَ ضُرٌّۭ دَعَا رَبَّهُۥ مُنِيبًا إِلَيْهِ ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُۥ نِعْمَةًۭ مِّنْهُ نَسِىَ مَا كَانَ يَدْعُوٓا۟ إِلَيْهِ مِن قَبْلُ وَجَعَلَ لِلَّهِ أَندَادًۭا لِّيُضِلَّ عَن سَبِيلِهِۦ ۚ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلًا ۖ إِنَّكَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلنَّارِ ﴾

“NOW [thus it is:] when affliction befalls man, he is likely to cry out to his Sustainer, turning unto Him [for help]; but as soon as He has bestowed upon him a boon by His grace, he forgets Him whom he in­voked before, and claims that there are other powers that could rival God - and thus leads [others] astray from His path. Say [unto him who sins in this way]: “Enjoy thyself for a while in this thy denial of the truth; [yet,] verily, thou art of those who are destined for the fire!”

[ وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُ مُنِيبًا إِلَيْهِ ] وه‌ كاتێك كه‌ مرۆڤ تووشی هه‌ر زیانێك بێت ئه‌وه‌ ته‌نها له‌ خوای گه‌وره‌ ده‌پاڕێته‌وه‌و بۆ لای خوای گه‌وره‌ ئه‌گه‌ڕێته‌وه‌ [ ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِنْهُ ] پاشان دواتر كه‌ نیعمه‌تێكی پێ ئه‌به‌خشێ [ نَسِيَ مَا كَانَ يَدْعُو إِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ ] ئه‌وه‌ په‌روه‌ردگار له‌بیر ئه‌كات كه‌ پێشتر دوعای لێ كردووه‌و لێى پاڕاوه‌ته‌وه‌و هاناى بۆ بردووه‌ [ وَجَعَلَ لِلَّهِ أَنْدَادًا ] وه‌ چه‌نده‌ها هاوبه‌ش و شه‌ریك بۆ خوای گه‌وره‌ دائه‌نێت [ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِهِ ] تا خه‌ڵكی گومڕا بكات له‌ ڕێگای ڕاستی خوای گه‌وره‌ [ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلًا ] ئه‌ی محمد - صلی الله علیه وسلم - بڵێ: تۆ كه‌مێك له‌ ژیانی دونیادا ڕابوێره‌ به‌ كوفری خۆت، (ئه‌مه‌ هه‌ڕه‌شه‌یه‌كى سه‌خته‌) [ إِنَّكَ مِنْ أَصْحَابِ النَّارِ (٨) ] به‌ڵام له‌ قیامه‌تدا به‌ دڵنیایی تۆ هاوه‌ڵی ئاگری دۆزه‌خیت و ده‌چیته‌ ئاگری دۆزه‌خه‌وه‌ بۆ هه‌میشه‌یی.