﴿ ۞ فَمَا لَكُمْ فِى ٱلْمُنَٰفِقِينَ فِئَتَيْنِ وَٱللَّهُ أَرْكَسَهُم بِمَا كَسَبُوٓا۟ ۚ أَتُرِيدُونَ أَن تَهْدُوا۟ مَنْ أَضَلَّ ٱللَّهُ ۖ وَمَن يُضْلِلِ ٱللَّهُ فَلَن تَجِدَ لَهُۥ سَبِيلًۭا ﴾

“How, then, could you be of two minds about the hypocrites, seeing that God [Himself] has disowned them because of their guilt? Do you, perchance, seek to guide those whom God has let go astray - when for him whom God lets go astray thou canst never find any way?”

{هەندێك لە سیفاتی مونافیقان} [ فَمَا لَكُمْ فِي الْمُنَافِقِينَ فِئَتَيْنِ ] ئه‌ی موسڵمانان ئێوه‌ چیتانه‌ بۆچى سه‌باره‌ت به‌ مونافیقان بوونه‌ته‌ دوو به‌شه‌وه‌، (زه‌یدى كوڕى سابت) ده‌فه‌رمێت: پێغه‌مبه‌ری خوا- صلى الله عليه وسلم - ده‌رچوو بۆ غه‌زاى ئوحود (سێ سه‌د) كه‌س له‌ مونافیقان كه‌ له‌گه‌ڵى ده‌رچوو بوون گه‌ڕانه‌وه‌، هاوه‌ڵانى پێغه‌مبه‌ری خوا- صلى الله عليه وسلم - بوونه‌ دوو كۆمه‌ڵه‌وه‌: كۆمه‌ڵێكیان وتیان ده‌یانكوژین، كۆمه‌ڵێكیان وتیان نایانكوژین، خواى گه‌وره‌ ئه‌م ئایه‌ته‌ى دابه‌زاند، پێغه‌مبه‌ری خوا- صلى الله عليه وسلم - فه‌رمووى: مه‌دینه‌ (طيبة) یه‌و پاكه‌و، پیسه‌كان دوورده‌خاته‌وه‌ وه‌كو چۆن ئاگر پیسى زیو ناهێلێت [ وَاللَّهُ أَرْكَسَهُمْ بِمَا كَسَبُوا ] خوای گه‌وره‌ ئه‌م مونافیقانه‌ى پاشگه‌ز كرده‌وه‌و گه‌ڕانده‌وه‌و به‌هیلاكى بردن به‌ هۆى سه‌رپێچى و خراپه‌ى خۆیانه‌وه‌ [ أَتُرِيدُونَ أَنْ تَهْدُوا مَنْ أَضَلَّ اللَّهُ ] ئایا ئێوه‌ ئه‌تانه‌وێ هیدایه‌تی كه‌سانێك بده‌ن كه‌ خوای گه‌وره‌ گومڕای كردوون [ وَمَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ سَبِيلًا (٨٨) ] وه‌ هه‌ر كه‌سێك كه‌ خوای گه‌وره‌ گومڕای بكات هیچ ڕێگایه‌كی نیه‌ بۆ هیدایه‌ت و ئه‌مانه‌ شایه‌نی هیدایه‌ت نین وازیان لێ بێنن.