﴿ إِذْ جَآءَتْهُمُ ٱلرُّسُلُ مِنۢ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا تَعْبُدُوٓا۟ إِلَّا ٱللَّهَ ۖ قَالُوا۟ لَوْ شَآءَ رَبُّنَا لَأَنزَلَ مَلَٰٓئِكَةًۭ فَإِنَّا بِمَآ أُرْسِلْتُم بِهِۦ كَٰفِرُونَ ﴾

“Lo! There came unto them [God’s] apostles, speaking of what lay open before them and what was [still] beyond their ken, [and calling unto them,] “Worship none but God!” They answered: “If our Sustainer had willed [us to believe in what you say], He would have sent down angels [as His message-bearers]. As it is, behold, we deny that there is any truth in what you [claim to] have been sent with!””

[ إِذْ جَاءَتْهُمُ الرُّسُلُ مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ ] كاتێك كه‌ پێغه‌مبه‌رانیان بۆ هات له‌ شاره‌كانی پێش و پاشیانه‌وه‌ [ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ ] كه‌ پێیان وتن: عیباده‌تی هیچ كه‌س و شتێك مه‌كه‌ن جگه‌ له‌ زاتی پیرۆزی (الله) كه‌ تاك و ته‌نهاو بێ هاوه‌ڵه‌و هه‌ر ئه‌و شایه‌نی په‌رستنه‌ [ قَالُوا لَوْ شَاءَ رَبُّنَا لَأَنْزَلَ مَلَائِكَةً ] ئه‌وانیش وتیان: ئه‌گه‌ر خوای گه‌وره‌ ویستی لێ بوایه‌ ئه‌وه‌ مه‌لائیكه‌تێكی به‌ پێغه‌مبه‌ر ئه‌نارد نه‌ك مرۆڤ [ فَإِنَّا بِمَا أُرْسِلْتُمْ بِهِ كَافِرُونَ (١٤) ] وتیان: ئه‌وه‌ی كه‌ ئێوه‌ی پێ نێردراون له‌ یه‌كخواپه‌رستی و ئیمان هێنان ئێمه‌ پێی كافرین و باوه‌ڕتان پێ ناكه‌ین، چونكه‌ ئێوه‌یش وه‌كو ئێمه‌ مرۆڤن.