﴿ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًۭا صَرْصَرًۭا فِىٓ أَيَّامٍۢ نَّحِسَاتٍۢ لِّنُذِيقَهُمْ عَذَابَ ٱلْخِزْىِ فِى ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا ۖ وَلَعَذَابُ ٱلْءَاخِرَةِ أَخْزَىٰ ۖ وَهُمْ لَا يُنصَرُونَ ﴾

“and thereupon We let loose upon them a storm wind raging through days of misfortune, so as to give them, in the life of this world, a foretaste of suffering through humiliation: but [their] suffering in the life to come will be far more humiliating, and they will have none to succour them.”

[ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًا صَرْصَرًا فِي أَيَّامٍ نَحِسَاتٍ ] ئێمه‌ش بایه‌كی وشك و ساردو سه‌خت و ده‌نگ به‌رزمان بۆ ناردن له‌ چه‌ند ڕۆژێكی یه‌ك له‌ دوای یه‌كدا كه‌ حه‌وت شه‌و و هه‌شت رۆژی به‌رده‌وام بوو، كه‌ هیچ خێرێكی تیا نه‌بووه‌ سه‌باره‌ت به‌وان به‌ڵكو ته‌نها سزا بوو دوای بڕینه‌وه‌ و كۆتایی پێ هێنان [ لِنُذِيقَهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ] تا سزایه‌كیان پێ بچێژین كه‌ ریسواو سه‌رشۆڕیان بكات له‌ ژیانی دونیادا [ وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَخْزَى وَهُمْ لَا يُنْصَرُونَ (١٦) ] به‌ڵام سزای ڕۆژی دوایی زیاتر ڕیسواو زه‌لیل و سه‌رشۆڕیان ئه‌كات، وه‌ كه‌س نیه‌ ئه‌وان سه‌ر بخات و سزای سه‌ختی خوای گه‌وره‌یان له‌سه‌ر لابدات.