﴿ وَلَئِنْ أَذَقْنَٰهُ رَحْمَةًۭ مِّنَّا مِنۢ بَعْدِ ضَرَّآءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ هَٰذَا لِى وَمَآ أَظُنُّ ٱلسَّاعَةَ قَآئِمَةًۭ وَلَئِن رُّجِعْتُ إِلَىٰ رَبِّىٓ إِنَّ لِى عِندَهُۥ لَلْحُسْنَىٰ ۚ فَلَنُنَبِّئَنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِمَا عَمِلُوا۟ وَلَنُذِيقَنَّهُم مِّنْ عَذَابٍ غَلِيظٍۢ ﴾

“Yet whenever We let him taste some of Our grace after hardship has visited him, he is sure to say, “This is but my due!” - and, “I do not think that the Last Hour will ever come: but if [it should come, and] I should indeed be brought back unto my Sus­tainer, then, behold, the ultimate good awaits me with Him! But [on the Day of Judgment] We shall most cer­tainly give those who were bent on denying the truth full understanding of all that they ever did, and shall most certainly give them [thereby] a taste of suffering severe.”

[ وَلَئِنْ أَذَقْنَاهُ رَحْمَةً مِنَّا ] وه‌ ئه‌گه‌ر تووشی خێرو چاكه‌و ڕه‌حمه‌تێكی بكه‌ین له‌لایه‌ن خۆمانه‌وه‌ [ مِنْ بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُ ] له‌ دوای ئه‌و ناخۆشی و زه‌ره‌رو زیانه‌ی كه‌ تووشی بووه‌ [ لَيَقُولَنَّ هَذَا لِي ] ئه‌لێ: من شایه‌نی ئه‌م خێرو چاكه‌و نیعمه‌تانه‌ بوومه‌ [ وَمَا أَظُنُّ السَّاعَةَ قَائِمَةً ] وه‌ له‌ خۆی بایی ده‌بێت و ده‌لێت: من گومانم هه‌یه‌ كه‌ قیامه‌ت هه‌بێت [ وَلَئِنْ رُجِعْتُ إِلَى رَبِّي إِنَّ لِي عِنْدَهُ لَلْحُسْنَى ] وه‌ ئه‌گه‌ر بشگه‌ڕێمه‌وه‌ بۆ لای خوای گه‌وره‌و دروست بوونه‌وه‌و زیندوو بوونه‌وه‌ هه‌بێ ئه‌وه‌ لای خوای گه‌وره‌ من ڕێزم هه‌یه‌ وه‌ هه‌موو چاكه‌یه‌كم ده‌ست ئه‌كه‌وێ و به‌هه‌شت بۆ من ئه‌بێ [ فَلَنُنَبِّئَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِمَا عَمِلُوا وَلَنُذِيقَنَّهُمْ مِنْ عَذَابٍ غَلِيظٍ (٥٠) ] به‌ دڵنیایی له‌ ڕۆژی قیامه‌ت هه‌واڵ به‌ كافران ئه‌ده‌ین كه‌ له‌ دونیا چیان كردووه‌، وه‌ سزایه‌كی زۆر ئه‌ستورو سه‌ختیان پێ ئه‌چێژین له‌سه‌ر كوفرو بێ باوه‌ڕییان.