﴿ وَإِذَآ أَنْعَمْنَا عَلَى ٱلْإِنسَٰنِ أَعْرَضَ وَنَـَٔا بِجَانِبِهِۦ وَإِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ فَذُو دُعَآءٍ عَرِيضٍۢ ﴾

“And, too, when We bestow Our blessings upon man, he tends to turn aside and keep aloof [from remembering Us]; but as soon as evil fortune touches him, he is full of wordy prayers!”

[ وَإِذَا أَنْعَمْنَا عَلَى الْإِنْسَانِ أَعْرَضَ وَنَأَى بِجَانِبِهِ ] وه‌ كاتێكیش كه‌ نیعمه‌تی خۆمان به‌ مرۆڤـ ئه‌به‌خشین ئه‌و پشت ئه‌كات له‌ گوێڕایه‌ڵی و په‌رستنی خوای گه‌وره‌، وه‌ خۆی دوور ئه‌خاته‌وه‌و خۆی به‌گه‌وره‌ ئه‌زانێ له‌ ئاستی حه‌قدا [ وَإِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعَاءٍ عَرِيضٍ (٥١) ] وه‌ كاتێك تووشی شه‌ڕو خراپه‌یه‌كیش بێت ئه‌و كاته‌ دوعای یه‌كجار زۆر ئه‌كات و داوای فریاكه‌وتن ئه‌كات تا خوای گه‌وره‌ له‌سه‌ری لایدات.