﴿ وَجَزَٰٓؤُا۟ سَيِّئَةٍۢ سَيِّئَةٌۭ مِّثْلُهَا ۖ فَمَنْ عَفَا وَأَصْلَحَ فَأَجْرُهُۥ عَلَى ٱللَّهِ ۚ إِنَّهُۥ لَا يُحِبُّ ٱلظَّٰلِمِينَ ﴾

“But [remember that an attempt at] requiting evil may, too, become an evil: hence, whoever par­dons [his foe] and makes peace, his reward rests with God - for, verily, He does not love evildoers.”

[ وَجَزَاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُهَا ] وه‌ سزای خراپه‌ش خراپه‌یه‌كی هاوشێوه‌ی خۆیه‌تی، كه‌سێك كه‌ سته‌می لێ كردیت ئه‌توانی وه‌ڵامی بده‌یته‌وه‌ وه‌كو خۆی نه‌ك زیاتر [ فَمَنْ عَفَا وَأَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ ] به‌ڵام كه‌سێك ئه‌گه‌ر لێبوورده‌ بێت وه‌ چاكسازی بكات ئه‌مه‌ ئه‌جرو پاداشتی لای خوای گه‌وره‌یه‌و نافه‌وتێت، وه‌ خوای گه‌وره‌ به‌ لێبوردن مرۆڤـ به‌ عیززه‌ت ده‌كات [ إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ (٤٠) ] به‌ڕاستی خوای گه‌وره‌ كه‌سانی زاڵم و سته‌مكاری خۆش ناوێت.