﴿ إِذْ جَعَلَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ فِى قُلُوبِهِمُ ٱلْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ ٱلْجَٰهِلِيَّةِ فَأَنزَلَ ٱللَّهُ سَكِينَتَهُۥ عَلَىٰ رَسُولِهِۦ وَعَلَى ٱلْمُؤْمِنِينَ وَأَلْزَمَهُمْ كَلِمَةَ ٱلتَّقْوَىٰ وَكَانُوٓا۟ أَحَقَّ بِهَا وَأَهْلَهَا ۚ وَكَانَ ٱللَّهُ بِكُلِّ شَىْءٍ عَلِيمًۭا ﴾

“Whereas they who are bent on denying the truth harboured a stubborn disdain in their hearts - the stubborn disdain [born] of ignorance God bestowed from on high His [gift of] inner peace upon His Apostle and the believers, and bound them to the spirit of God-consciousness: for they were most worthy of this [divine gift], and deserved it well. And God has full knowledge of all things.”

[ إِذْ جَعَلَ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ ] كافرانی مه‌ككه‌ هێشتا ده‌مارگیری نه‌زانى و نه‌فامى له‌ مێشكیاندا مابوو، كه‌ له‌ رێككه‌وتننامه‌كه‌ نه‌یاننوسى (بسم الله الرحمن الرحيم و، محمد رسول الله، به‌ڵكو نوسییان باسمك اللهم و، محمد بن عبدالله) [ فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَى رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ ] وه‌ خوای گه‌وره‌ هێمنی و ئارامی دابه‌زانده‌ سه‌ر دڵی پێغه‌مبه‌ری خواو - صلی الله علیه وسلم - باوه‌ڕداران [ وَأَلْزَمَهُمْ كَلِمَةَ التَّقْوَى ] وه‌ په‌یوه‌ستی كردن به‌ وشه‌ی ته‌قواوه‌ كه‌ (لا إله‌ إلا الله) یه‌ [ وَكَانُوا أَحَقَّ بِهَا وَأَهْلَهَا ] كه‌ ئه‌مان له‌ كافران شایه‌نترن به‌و وشه‌یه‌و ئه‌هلی ئه‌و وشه‌یه‌ن و ئه‌هلی ته‌وحیدن [ وَكَانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمًا (٢٦) ] وه‌ خوای گه‌وره‌ زۆر زانایه‌ به‌ هه‌موو شتێك.