﴿ لِيُنفِقْ ذُو سَعَةٍۢ مِّن سَعَتِهِۦ ۖ وَمَن قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُۥ فَلْيُنفِقْ مِمَّآ ءَاتَىٰهُ ٱللَّهُ ۚ لَا يُكَلِّفُ ٱللَّهُ نَفْسًا إِلَّا مَآ ءَاتَىٰهَا ۚ سَيَجْعَلُ ٱللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍۢ يُسْرًۭا ﴾

“[In all these respects,] let him who has ample means spend in accordance with his amplitude; and let him whose means of subsistence are scanty spend in accordance with what God has given him: God does not burden any human being with more than He has given him - [and it may well be that] God will grant, after hardship, ease.”

[ لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ ] ئه‌گه‌ر پیاوێك ده‌وڵه‌مه‌نده‌ با پاره‌ی باش به‌ خێزانه‌كه‌ی خۆی بدات كه‌ ته‌ڵاقی داوه‌ له‌سه‌ر شیردان به‌ منداڵه‌كه‌ [ وَمَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ ] وه‌ ئه‌گه‌ر كه‌سێك فه‌قیرو هه‌ژار بوو [ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتَاهُ اللَّهُ ] ئه‌وه‌ با به‌ گوێره‌ی ئه‌وه‌ی كه‌ خوای گه‌وره‌ پێی به‌خشیووه‌ پاره‌ی شیره‌كه‌ بدات به‌ ئافره‌ته‌كه‌، واته‌: با له‌گه‌ڵ یه‌كدا ڕێك بكه‌ون به‌ گوێره‌ی ئه‌مه‌، یان با پیاو نه‌فه‌قه‌ى ماڵ و منداڵى بكات به‌ گوێره‌ى تواناى خۆى له‌ زۆر زۆرو له‌ كه‌م كه‌م [ لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا مَا آتَاهَا ] خوای گه‌وره‌ ته‌كلیف له‌ هیچ كه‌سێك ناكات ئیلا به‌ گوێره‌ی ئه‌وه‌ نه‌بێ كه‌ پێی به‌خشیوه‌و به‌ گوێره‌ی توانای خۆی [ سَيَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْرًا (٧) ] خوای گه‌وره‌ له‌ دوای هه‌موو ته‌سكی و ته‌نگی و ناڕه‌حه‌تیه‌ك فراوانی و ده‌وڵه‌مه‌ندی و خۆشی دێنێ.