﴿ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ ٱلطُّوفَانَ وَٱلْجَرَادَ وَٱلْقُمَّلَ وَٱلضَّفَادِعَ وَٱلدَّمَ ءَايَٰتٍۢ مُّفَصَّلَٰتٍۢ فَٱسْتَكْبَرُوا۟ وَكَانُوا۟ قَوْمًۭا مُّجْرِمِينَ ﴾

“Thereupon We let loose upon them floods, and [plagues of] locusts, and lice, and frogs, and [water turning into] blood -distinct signs [all]: but they gloried in their arrogance, for they were people lost in sin.”

{سزاكانی خوای گەورە بۆ فیرعەون‌و قەومەكەی} [ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الطُّوفَانَ ] خوای گه‌وره‌ ئه‌فه‌رمووێ: بارانى زۆرى له‌ناوبه‌رى نوقمكه‌رمان بۆ ناردن كه‌ ماڵ و به‌رهه‌م و كشتوكاڵیان غه‌رق بكات [ وَالْجَرَادَ ] وه‌ كولله‌مان نارده‌ سه‌ر كشتوكاڵیان تا بیخوات [ وَالْقُمَّلَ ] وه‌ ئه‌سپێمان بۆ ناردن كه‌ له‌ خه‌وى كردن [ وَالضَّفَادِعَ ] وه‌ بۆقمان بۆ ناردن له‌ناو ئاودا پڕ ماڵ و قاپ و خواردنه‌كانیان بوو [ وَالدَّمَ ] وه‌ ده‌ریای نیلمان لێیان كرد به‌ خوێن یان ئاوه‌كانیان ئه‌بوو به‌خوێن [ آيَاتٍ مُفَصَّلَاتٍ ] ئه‌مه‌ هه‌مووی به‌ڵگه‌ی ڕوون و ئاشكراو سزای خوای گه‌وره‌ بوو بۆ ئه‌وان [ فَاسْتَكْبَرُوا ] به‌ڵام خۆیان به‌گه‌وره‌ زانی له‌وه‌ی كه‌ ئیمان بێنن [ وَكَانُوا قَوْمًا مُجْرِمِينَ (١٣٣) ] به‌ڕاستی كه‌سانێكی موجریم و خراپه‌كار بوون و ئیمانیان نه‌ئه‌هێنا.