﴿ وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ ٱلرِّجْزُ قَالُوا۟ يَٰمُوسَى ٱدْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِندَكَ ۖ لَئِن كَشَفْتَ عَنَّا ٱلرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ﴾

“And whenever a plague struck them, they would cry: "O Moses, pray for us to thy Sustainer on the strength of the covenant [of prophethood] which He has made with thee! If thou remove this plague from us, we will truly believe in thee. and will let the children of Israel go with thee!"”

[ وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ ] وه‌ كاتێك كه‌ سزاكه‌ روویدا به‌سه‌ریاندا و خوای گه‌وره‌ به‌م شتانه‌ سزایدان [ قَالُوا يَا مُوسَى ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِنْدَكَ لَئِنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ ] وتیان: ئه‌ی موسى دوعا بكه‌و له‌ په‌روه‌ردگارت بپاڕێره‌وه‌ به‌و به‌ڵێنانه‌ی كه‌ به‌تۆی داوه‌ ئه‌گه‌ر ئه‌م سزایانه‌ی خوای گه‌وره‌مان له‌سه‌ر هه‌ڵبگری ئه‌وه‌ ئێمه‌ ئیمانت پێ دێنین [ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرَائِيلَ (١٣٤) ] وه‌ به‌نی ئیسرائیلیشت له‌گه‌ڵدا ئه‌نێرین و وازیان لێ دێنین له‌گه‌ڵتدا بێن بۆ قودس.