﴿ وَأَوْرَثْنَا ٱلْقَوْمَ ٱلَّذِينَ كَانُوا۟ يُسْتَضْعَفُونَ مَشَٰرِقَ ٱلْأَرْضِ وَمَغَٰرِبَهَا ٱلَّتِى بَٰرَكْنَا فِيهَا ۖ وَتَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ ٱلْحُسْنَىٰ عَلَىٰ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ بِمَا صَبَرُوا۟ ۖ وَدَمَّرْنَا مَا كَانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَقَوْمُهُۥ وَمَا كَانُوا۟ يَعْرِشُونَ ﴾

“whereas unto the people who [in the past] had been deemed utterly low, We gave as their heritage the eastern and western parts of the land that We had blessed. And [thus] thy Sustainer's good promise unto the children of Israel was fulfilled in result of their patience in adversity; whereas We utterly destroyed all that Pharaoh and his people had wrought, and all that they had built.”

[ وَأَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِينَ كَانُوا يُسْتَضْعَفُونَ مَشَارِقَ الْأَرْضِ وَمَغَارِبَهَا الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا ] وه‌ به‌نی ئیسرائیل كه‌ پێشتر ئه‌چه‌وسێنرانه‌وه‌و كرابوون به‌ خزمه‌تكاری فیرعه‌ون له‌ ڕۆژهه‌لآتی زه‌وی و له‌ ڕۆژئاوادا كه‌ به‌ره‌كه‌تمان تێی كرد مه‌به‌ست (بیت المقدسه‌) له‌ فه‌ڵه‌ستین فیرعه‌ون و ئه‌وانمان له‌ناوبردو ئه‌مانمان كرد به‌ جێنشین [ وَتَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ الْحُسْنَى عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ ] وه‌ وشه‌ی خوای گه‌وره‌ جێبه‌جێ بووه‌ به‌سه‌ر به‌نی ئیسرائیلدا كه‌ خوای گه‌وره‌ فه‌رمووی: ئه‌بێ لاوازه‌كان بكه‌ینه‌ جێنشین [ بِمَا صَبَرُوا ] به‌هۆی ئارام گرتنیانه‌وه‌ كه‌ ئارامیان گرت له‌سه‌ر ئه‌و شتانه‌ [ وَدَمَّرْنَا مَا كَانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَقَوْمُهُ وَمَا كَانُوا يَعْرِشُونَ (١٣٧) ] وه‌ ئه‌وه‌ی كه‌ فیرعه‌ون و داروده‌سته‌و شوێنكه‌وتوانی ئه‌یان كرد وه‌ ئه‌و خانوو باخ و باخاتانه‌ی كه‌ دروستیان ئه‌كرد هه‌موویمان تێكدا.