﴿ وَلَمَّا سُقِطَ فِىٓ أَيْدِيهِمْ وَرَأَوْا۟ أَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوا۟ قَالُوا۟ لَئِن لَّمْ يَرْحَمْنَا رَبُّنَا وَيَغْفِرْ لَنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ ٱلْخَٰسِرِينَ ﴾

“although [later,] when they would smite their hands in remorse, having perceived that they had gone astray, they would say, "Indeed, unless our Sustainer have mercy on us and grant us forgiveness, we shall most certainly be among the lost!"”

[ وَلَمَّا سُقِطَ فِي أَيْدِيهِمْ ] وه‌ كاتێك كه‌ شته‌كه‌ له‌ده‌ستیان به‌ر بۆوه‌، واته‌: په‌شیمان بوونه‌وه‌ لێی و شته‌كه‌ له‌ده‌ستیان ڕوویدا ئه‌ویش له‌ دوای گه‌ڕانه‌وه‌ی موسى - صلی الله علیه وسلم - له‌ دوای چل شه‌وه‌كه‌ [ وَرَأَوْا أَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوا ] وه‌ زانیان كه‌ گومڕا بوونه‌ به‌وه‌ی كه‌ ئه‌و گوێره‌كه‌یان په‌رستووه‌ [ قَالُوا لَئِنْ لَمْ يَرْحَمْنَا رَبُّنَا وَيَغْفِرْ لَنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ (١٤٩) ] وتیان: ئه‌گه‌ر په‌روه‌ردگار ڕه‌حممان لێ نه‌كات وه‌ لێمان خۆش نه‌بێ ئه‌وه‌ ئێمه‌ له‌ زه‌ره‌رمه‌ندان ئه‌بین له‌ دونیاو قیامه‌تدا.