﴿ وَمَا كَانَ صَلَاتُهُمْ عِندَ ٱلْبَيْتِ إِلَّا مُكَآءًۭ وَتَصْدِيَةًۭ ۚ فَذُوقُوا۟ ٱلْعَذَابَ بِمَا كُنتُمْ تَكْفُرُونَ ﴾

“and their prayers before the Temple are nothing but whistling and clapping of hands. Taste then, [O unbelievers,] this chastisement as an outcome of your persistent denial of the truth!”

[ وَمَا كَانَ صَلَاتُهُمْ عِنْدَ الْبَيْتِ إِلَّا مُكَاءً وَتَصْدِيَةً ] نوێژ كردنی كافران و ته‌واف كردنیان به‌ده‌وری كه‌عبه‌ هیچ شتێك نه‌بوو ته‌نها فیكه‌ لێدان و چه‌پڵه‌ لێدان نه‌بێت، به‌حسابی خۆیان ئه‌مه‌ عیباده‌ت بۆ خوای گه‌وره‌ ئه‌كه‌ن، یاخود فیكه‌و چه‌پڵه‌یان لێ ئه‌دا بۆ ئه‌وه‌ی كه‌ نوێژ له‌ پێغه‌مبه‌ری خواو - صلى الله عليه وسلم - صه‌حابه‌ تێك بده‌ن، یان بۆ ئه‌وه‌ى گاڵته‌یان پێ بكه‌ن [ فَذُوقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ (٣٥) ] ده‌ی ئێوه‌ سزای خوای گه‌وره‌ بچێژن به‌هۆی ئه‌وه‌ی كه‌ كوفرتان ئه‌كرد به‌خوای گه‌وره‌، كه‌ له‌ جه‌نگی به‌دردا خوای گه‌وره‌ سزای دان.